بیا تا بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است...

این که باید فراموشت می کردم رافراموش کردم

تو تکراری ترین حضور روزگار منی

عجیب
 

به بودن تو

از ان سوی فاصله ها

خو گرفته ام

خدایا! کارنامه من سرشار از ناپاکی

هاست. پیش از آن که به

فرشتگانت بگویی به کارنامه ام

بنگرند، خودم می گویم که چه

گناهانی دارم. من حتی گناهانم را

توجیه نمی کنم. برای هر کس

توجیه کنم، برای تو نمی توانم

توجیه کنم.

خدایا! به حق این ماه که چون ابر و

باد دارد میگذرد، توبه ام را بپذیر و

گناهانم را نادیده بگیر...

شخصي ، خاري بر سر راه مردم كاشته

بود . به او گفتند : بيا خار را بكن!

آن مرد گفت : دير نمي شود،و هر بار كه به

او مي گفتند، مي گفت، دير نمي شود و وعده

آينده را مي داد خار ، رشد مي كرد و ريشه

مي دوانيد و تنه اش كلفت و خارهايش تيزتر

و خطرش بيشتر مي شد . خاركن هم ، سال

به سال پير تر مي گشت و از نيرويش كاسته

مي شد . وقتي كه خواست خار را بكند

نتوانست ؛ هر چه زور زد ، درخت از ريشه

در نيامد. زمان توبه نيز بعد از انجام هر

گناه است. اگر گناه بماند، ريشه مي دواند و

گاهي غير قابل جبران است...

نام تو را می نویسم با مدی بلند واضافه می کنم:

ضرورت دارد با مد خوانده شود

می خواهم جهان نفس کم بیاورد در بردن نامت.

گاهی فقط باید...

لبخند بزنی و ... رد شوی

بگذار فکر کنند ...

نفهمیدی...

چهار چيز را هيچگاه نشكنيد:

این روزهــــایم به تظاهر می گذرد …

*
به اینکه دیگــــر هیچ چیز مهم نیست …

       چیزی آهسته درون من به صدا می آید که..................نتــــــــرس

                          از باختن تــــــــــا سـاختن دوباره

     فـــــــ-ا- صـــــــ-لــــ-هـــــ-ای  نیست.....

چه تفاوتی میکند ان سوی دنیا باشیم یا فقط چند کوچهان طرف تر!؟

پای عشق که در میان باشد دلتنگی دمار ادم را در می اورد...

فکر می کرد کسی ندیدش...ولی من خنده ام گرفت...هم من هم خدا دیدیم...تنها کسی که ندید خودش بود...

کوچه ها را بلد شدم .رنگهای چراغ راهنما .جدول ضرب. دیگر در راه هیچ مدرسه ای گم نمی شوم .اما گاهی میان ادم ها گم می شوم .

ادم ها را بلد نیستم...

امشب آسمانم تاب کشیدن ابرها را ندارد

کاش ابرها ببارند 

شاید آسمانم نفسی تازه کند ...

ﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ ، ﻭﻗﺘﯽ ﻣﺮﯾﺾﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ

ﻭﻓﺘﯽ ﺁﻗﺎ ﺩﮐﺘﺮﻩ ، ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ …

 
ﺑﮕﻮ ﮐﺠﺎﺕ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﯼ؟ ﭼﺘﻪ؟

ﺣﻮﺍﺳﺖ ﺑﻬﺶ ﺑﺎﺷﻪ …

همیشه در سختی ها به خودم می گفتم

” این نیز بگذرد ...”

هنوز هم می گویم ..

اما حال می دانم آنچه می گذرد عمرِ من است ، نه سختی ها

سلام امروز یه عکس دیدم گفتم واقعا باید پسرا یاد بگیرن!

نکته برای پسرا: خواهشا با دقت نگاه کنید و از این تصویر درس بگیرین!

ما نسل بوسه های خیابانی هستیم 

نسل خوابیدن با اس ام اس

نسل دردودل با غریبه های مجازی

نسل جمله های کوروش و دکتر شریعتی

نسل کادوهای یواشکی

نسل ترس از رقص نورهای پلیس

نسل سوخته

نسل من نسل تو!!!

یادمان باشد هنگامی که به جهنم رفتیم

بین عذاب هایمان مدام بگوییم یادش بخیر...

دنیای ما هم همینطور بود

درست مثل جهنم ... !

 بعضی وقت ها کسایی رو توی زندگیت میبینی و با خودت فکر میکنی که خدایا چرا من رو با این زودتر آشنا نکردی کسایی که شاید فقط یک ساعت یا یک روز یا یک سال کنارت باشن و بهترین دوست و همه کست بشن کسایی که میتونی تمام درد و دلت و بهشون بگی و اونا هم خیلی با حوصله بهشون گوش بدن من همچین کسایی و داشتم ولی خدا بینمون جدایی انداخت  حالا اونها خیلی ازم دورن و منم خیلی دلتنگشون هستم گاهی وقتا دلم میخواد برگردم به اون روزا و یه چیزهایی و عوض کنم و بیشتر قدر بودن در کنارشون و بدونم چون لحظه های با هم بودن خیلی سریع به خاطرات تبدیل میشن پس بهتر اینه که تا کناره هم هستیم قدر هم و بدونیم قبل از اینکه به خاطرات تبدیل بشن..................

 می گویند : شاد بنویس ... 

نوشته هایت درد دارند! 

و من یاد ِ مردی می افتم ، 

که با کمانچه اش ،

گوشه ی خیابان شاد میزد... 

اما با چشمـهای خیس ...!!

  خیلی وقت ها خیلی دیر آدمهای اطرافت را می شناسی

 آن وقت تازه یاد میگیری به خیلی ها بگویی

 لطفا جلوتر نیا !

میدانم هر از گاهی دلت تنگ می شود...
همان دلهای بزرگی که جای من در آن است...
آنقدر تنگ میشود که حتی یادت می رود من آنجایم...!
دلتنگی هایت را از خودت بپرس.
و نگران هیچ چیز نباش!
هنوز من هستم. هنوز خدایت همان خداست! هنوز روحت از جنس من است!
اما من نمی خواهم تو همان باشی!
تو باید در هر زمان بهترین باشی...
نگران شکستن دلت نباش!
میدانی؟ شیشه برای این شیشه است چون قرار است بشکند.
و جنسش عوض نمی شود ...
و میدانی که من شکست ناپذیر هستم ...
و تو مرا داری ...
برای همیشه!
چون هر وقت گریه میکنی دستان مهربانم چشمانت را می نوازد ...
چون هر گاه تنها شدی، تازه مرا یافته ای ..
چون هرگاه بغضت نگذاشت صدای لرزان و استوارت را بشنوم،
صدای خرد شدن دیوار بین خودم و تو را شنیده ام!
درست است مرا فراموش کردی، اما من حتی سر انگشتانت را از یاد
نبردم!
دلم نمی خواهد غمت را ببینم ...
می خواهم شاد باشی ...
این را من می خواهم ...
تو هم می توانی این را بخواهی. خشنودی مرا...
من گفتم : وجعلنا نومکم سباتا (ما خواب را مایه آرامش شما قرار دادیم)
و من هر شب که می خوابی روحت را نگاه می دارم تا تازه شود ...
نگران نباش! دستان مهربانم قلبت را می فشارد...
شبها که خوابت نمی برد فکر می کنی تنهایی ؟
اما، نه من هم دل به دلت بیدارم!
فقط کافیست خوب گوش بسپاری!
و بشنوی ندایی که تو را فرا می خواند به زیستن!
پروردگارت ...با عشق !..

بی تو دلم می گیرد

و با خودم می گویم:

کاش آن یک بار که دیدمت

گفته بودم:

که بی تو گاه دلم می گیرد

که بی تو گاه زندگی سخت می شود

که بی تو گاه هوای بودنت دیوانه ام می کند

اما نمی گفتم

که این  « گاه » ها

گهگاه

تمامِ روز و شب من می شوند

آن وقت بغض راه گلویم را می گیرد

درست مثل همین روزها ...

قحطی خداپرستی است..

مردم دارند از بی غیرتی میمیرند.در دکان بشریت دو سیر عرفان پیدا نمی کنی

مرگها قسطی شده،باید یواش یواش بمیری.

هیچ انتظاری از کسی ندارم! و این نشان

دهنده ی قدرت من نیست!مسئله،خستگی

از اعتماد های شکسته است